ندارم از تو به جز تو نه خاطری نه خیالی            نشسته‌ام سرِ راهی شکسته‌ام به چه حالی

به اشـتـیاقِ نگـاهی در آرزوی وصالی            خدا کند که بیایی در این هوا و حـوالی

خدا کند که بریزم به پات خون حـلالی

قـلم گـرفتم و نـقـشت به قـبله‌گاه کـشیدم            ببخـش حضرت قـبله که اشـتباه کـشیدم

نه کعبه را که تو را باز تکیه‌گاه کشیدم            تمام خلقِ جهـان را در این پـناه کـشیدم

که مثـل قـله بـلـندی که مثـل آب زلالی

مَلک به سجده بخواند که مالکِ ملکوتی            نفس به سینه بماند چه حیرتی چه سکوتی

و آمـدی و سـرودند اُمـیدِ این بـرهـوتی            چه جلوه‌ای چه جلوسی، چه جذبه‌ای جبروتی

عجب جمال جمیلی عجب شکوه و جلالی

مُحامِد تو چه گویم که ماورای صفاتی1            که کردگار صراطی محـمدی و جناتی

همه حَـسن سکناتی همه عـلی جـلـواتی            چـقـدر پُر برکـاتی چـقـدر فـاطمه ذاتی

که تو حسینِ حسینی که تو حسین خصالی

همین‌که تـیغ بگـیری به اقـتدار بگیری            علی شَوی و به دوشت که ذوالفقار بگیری

شبـیه شیـر بـیایی فـقـط شکـار بگـیری            تـقـاص عـالـم و آدم زِ نـابکـار بگـیری

رکاب توست ابالفضل امـیر ماه جمالی

خدای غیرت و قدرت علیِ همت و صولت            نجف تبارِ شهامت شرف‌نژادِ شجـاعت

به تیغ هول و مهابت بزن به ریشۀ ذلت            که جهل و تلخی و غارت رسیده‌است به غایت

که تو امان و امینی که تو پیـمبر و آلی

برس به دادِ زمانه که کـفر را بتـکـانی            که خصم را سرِ جایش به یک غضب بنشانی

برای اینـهـمه غـزه، برای قـبـرِ نـهـانی            حرم بـساز و به آنجـا سـلامِ ما برسانی

تویی و لشگر ایرانی‌ات، ببین چه وصالی

کنون که صاحب مژگان شوخ و چشم سیاهی            نگاه دار دلی را که برده‌ای به نگاهی2

به کشتگانِ خودت خوان نماز بر سرِ راهی            شهید عشق نخواهد نه شاهدی نه گواهی

به عـاشقان تو مانده نه قـوَّتی نه مجالی

مخـواه بی‌تو عزیزم در انتـظار بمـیرم            در اضطراب بمانم در احـتضار بمیرم

در این هوای گرفته در این غبار بمیرم            بیـا که آخـرِ عـمری کـنـارِ یـار بـمـیرم

خدا کند که جوابی دهی به غرقِ مَلالی

گرفته‌ام به اُمیدی دوباره دست دعـا را            که گـفـته‌اند برایم حـدیثِ شاه و گـدا را

نشـسـته‌ام که بگـیرم کمی نگـاه خدا را            برای مـادرم امـشب بـرات کـربـبـلا را

که پیرزن بفرستد سلام و عرض سوالی

شنیده‌ام که شب و صبح گریه نانِ تو است و            هزار سال غم و روضه داستانِ تو است و

هنوز قـتـلگه‌ش پیش دیدگانِ تو است و            هنوز عمۀ سادات روضه‌خوان تو است و

که در برابر زینب به نیزه هست هلالی

1 سعدی

2 فروغی بسطامی